Сядзіш, бывае, дома, а заняцца абсалютна няма чым. Пагартаеш старонкі кнігі – і адкладзеш у бок, пстрыкаеш па кнопках пульта – але па тэлевізару нічога цікавага, нават інтэрнэт ужо не прываблівае. Але адчуваеш у сабе неверагодную энергію, толькі няма куды яе выплюхнуць. Знаёмая сітуацыя? Выхадаў з яе вельмі шмат.»»

Ждёмс! Но промо-видео просто потрясное!!

Сегодня с другом переходили со станции станции «Купалаўская» на «Кастрычніцкая», и, к сожалению — не смогли этого сделать. Переход оказался закрытым, причём милиционер не давал разъяснений о причине закрытия перехода, не было оградительных лент, вообще ничего.»»

Старога крата лічылі ва ўсёй акрузе самым мудрым і руплівым гаспадаром. Ён годна пражыў жыццё, ніколі і нікаму не даваў падстаў гаварыць пра сябе штосьці дрэннае, усё што меў, зарабіў уласнай працай. Ён быў стрыманым у паводзінах, прадбачлівым ва ўчынках. Захоўваючы вернасць сваёй адзінай жонцы, крот нават пасля яе смерці не глядзеў у бок іншых краціх.»»

Ёсць законы жыцця. А ці ёсць яны – законы вайны? Можа мае рацыю той, хто сцвярджае, быццам на вайне не дзейнічаюць ніякія нормы права, ніякія маральныя стрымліваючыя фактары? Маўляў, вайна ўсё спіша. Не хачу верыць такім выказванням, бо ўпэўнена: у самых экстрэмальных сітуацыях перамагае чалавечы дух – упэўненасць чалавека ў сваёй праваце, вера ў справядлівасць. Ці не гэта - галоўны закон вайны, згодна з якім перамагаюць не колькасцю і нават не ўменнем, а сілай духу. Гэта паняцце не матэрыяльнае, яго нельга вылічыць, узважыць, адзначыць на штабной карце.»»

Прыйшло на думку. Што лепш? Размаўляць на беларускай мове з памылкамі, ці на рускай без.»»

Тады прашу па спасылцы. Праўда, нумар гарадскі, але таксама варта.

Речь пойдёт о событиях посвящённых экономической, политической и спортивной жизни планеты, которые привлекли наибольший интерес прессы.

Главным стало событие, которое с древних времен является олицетворением мира. XXIX летние Олимпийские игры в Пекине по степени интереса прессы заняли первое место.»»

Усіх віншую з надыходзячым Раством Хрыстовым!»»

Прачытаўшы маю казку-рэмейк, або працяг па матывах “Дзюймовачкі”, пра Квака,  старэйшы сын спытаў, чаму менавіта земнаводныя сталі аб’ектам маёй увагі. Чаму не майскі жук і не стары крот? І сапраўды – чаму б не напісаць пра іх? І вось што атрымалася. Перш-наперш, казка пра жука.

Вы памятаеце, як жук, нібы той заліхвацкі гусар, падхапіў грацыёзную Дзюймовачку і перанёс яе на самую верхавіну высокага дрэва. Але іншыя жукі не ўхвалілі яго выбару. Больш таго, яны здзекліва абражалі нявесту, маўляў, і талія ў яе вельмі тонкая, і ня мае яна ні вусікаў, ні рожкаў. Прыслухаўшыся, наш рыцар не знайшоў нічога лепшага, як апусціць сваю абранніцу на зямлю і, пакінуўшы яе там адзінюткую і безабаронную, хутка збег да сваіх лістагрызаў, што ласаваліся сакавітай зелянінай маладых бярозавых лісточкаў. Між іншым, майскага жука чакаў рытуал пасвячэння ў магістры рыцарскага ордэна, таму і не захацеў ён псаваць напярэдадні свой аўтарытэт сумніўнымі сувязямі. Праз нейкі час ён наогул забыўся пра мімалётнае захапленне маладосці, тым больш, што яму неабходна было паклапаціцца пра ўласны знешні выгляд. Ён ведаў, як шмат значыць для магістраў ордэна стан яго даспехаў, даўжыня вусоў, таму бесперапынна націраў да бляску панцыр, расцягваў і падкручваў вусікі, падфарбоўваў рожкі. Сяброўкі, што цікавалі за ім з суседніх галінак, час ад часу цешылі яго слых кампліментамі, а сябрукі дапякалі напамінамі пра нядаўнюю слабасць да агіднай і брыдкай, на іх погляд, лялькі.»»